Antik piramitlerin sadece Kuzey Kutbu'na değil, aynı zamanda Tibet'te bulunan Kailash Dağı'na da hizalandığı ortaya çıktı. Kailash Dağı'nın deniz seviyesinden yüksekliğinin tam olarak 6666 metre olduğuna inanılıyor. Dağın güney yamacı, eski bir Hint sembolünü andıran dikey ve yatay iki büyük çatlakla kesilmiş. Üst kısmı, düzenli bir piramit şeklindedir ve kardinal noktalara yöneliktir.
Bu muazzam yapının doğa tarafından değil de insanlar tarafından oluşturulmuş olması mümkün mü? Eğer öyleyse, altı kilometrelik bir dağı yontmak için hangi teknik yeteneklere sahiptiler?
Eski el yazmaları, Kailash'tan Dünya'nın derinliklerine doğru yönelen görünmez bir enerji piramidinden bahseder. Bu, oktahedron şeklinde bir yapı oluşturur. Profesyonel gezgin Alexander Redko bu konuda şunları söylüyor:
“Bu dağın aslında bir oktahedron olduğuna ikna oldum. Yukarı çıkan piramit, aynı zamanda kristal gibi aşağıya da iner. Bu oktahedron, hem bir zaman enerjisi alıcısı, hem bir kapasitör hem de bir yayıcı antendir. Dünya, oktahedronun bir parçası aracılığıyla evrenden gelen zamanın enerjisini algılar, diğer parçası aracılığıyla da onu geri yayar.”
Binlerce hacı, aydınlanma ve yaşamda amaç bulmak için Kailash'a akın eder. Bilim insanları, Kailash'ın insan beynini etkileyebilecek özel elektromanyetik alanlar ürettiğine inanıyor. Piramit araştırmacısı Gregory Boss bu görüşler hakkında şöyle diyor:
“Orada elektromanyetik alan kuvveti farklı, her şey farklı, yani vücut kendini bambaşka bir ortamda buluyor. Buna uyum sağlamak zorunda kalıyor ve bu ortam kendini değiştirme, büyüme ve bilinç değişikliğini teşvik ediyor.”
Kailash Dağı'nın altmış yılda bir "uyandığına" inanılıyor. Alexander Redko, keşif gezisini bu özel zaman diliminde planladı. Tibetli lamalar, Rus araştırmacıları uyardı: "Kutsal bir yere girmenin bedelini hayatınızla ödeyebilirsiniz!" Bilim insanları çevreye kontrol kronometreleri ve GPS cihazları yerleştirip yola çıktılar. Gezginlerin saatlerinde ve kontrol saatlerinde sadece bir gün geçmişti. Ancak kendileri büyük bir yorgunluk hissettiler. Alexander Redko bu durumu şöyle açıklıyor:
“Fiziksel zaman aynı kaldı, saatlerde hiçbir değişiklik yoktu, ama biyolojik zaman, yani bedendeki yaşam süreçlerinin süresi onlarca kat hızlandı…”
Çin’in Xian bölgesinde, Kailash Dağı'ndan daha yüksek olabilecek gizemli bir Beyaz Piramit bulunuyor. İlk kez ABD Hava Kuvvetleri pilotu James Gaussman tarafından keşfedildi. Bir uçuş sırasında motorları neredeyse durdu, yakıt donmaya başladı ve pilot alçalmak zorunda kaldı. Birden mürettebat, aşağıda beyaz parlak malzemeden yapılmış dev bir piramit gördü. Üstünde büyük bir kristal bulunuyordu. Uçak yapıya yaklaşamadı, sadece üç kez üzerinden geçebildi. Yarım asırdır “Türk Piramidi” olarak da bilinen bu piramitle ilgili hiçbir resmi veri ortaya çıkmadı. Sadece askeri uydulardan alınan birkaç not ve fotoğraf basına sızdı.
Arkeolog Hartwig Hausdorf bu konuda şöyle söylüyor: “Arşivimde 1940'lara ait Amerikan gazetelerinden kupürler var. 1000 feet, yani yaklaşık 300 metre yüksekliğinde beyaz bir piramitten bahsediyorlar.”
Beyaz Piramit, Keops Piramidi ile aynı enlemde, ancak 72 derece doğuda yer alıyor. Ona yaklaşmak ise imkansız. Çinli yetkililer Beyaz Piramidi yabancı misafirlerden kesinlikle koruyor.
Hartwig Hausdorf, yıllar süren çabalar sonunda Beyaz Piramit'i keşfetmek için izin almayı başardı ve bu bölgeye erişim sağlayan ilk yabancı bilim insanı oldu. Hausdorf
izlenimlerini şöyle anlatıyor:
“Shaanxi eyaletinin başkenti Xi'an'ın batısındaki kısıtlı bölgeyi ziyaret etmeme izin verildi. Dünyada Çin piramitlerini incelemesine, fotoğraflamasına ve belgelemesine izin verilen ilk yabancı oldum. Bölgede çeşitli boyutlarda 100'den fazla piramit olduğu
ortaya çıktı. Aynı beyaz piramit, bu bölgenin 65 km güneybatısında yer alıyor. Çoğu piramit düz arazide inşa edilmişken, beyaz piramit dağlarda yer alıyor. Amerikalı askeri pilotlar da bu durumu doğruladı. Ancak, piramite fazla yaklaşmama asla izin vermediler.”
Yirminci yüzyılın başında Amerika Birleşik Devletleri'nde, Mısır piramitlerinin sırrını çözebilecek bir adam vardı. Adı Edward Leedskalnin’di. Florida'da Mercan Kalesi adında muhteşem bir yapı inşa etti. Bu taş şehir, hala bir mühendislik gizemi olarak kabul ediliyor.
Mercan Kalesi'ni inşa etmek için yüz bin ton mercan kullanıldı. Büyük, tonlarca ağırlıktaki bloklar mükemmel bir şekilde birleştirilmişti; kuleler, kapılar ve iç eşyalar bu bloklardan yapılmıştı. Bazıları, Edward Leedskalnin'in bunu basit bir karşı ağırlık sistemi kullanarak tek başına yaptığını söylese de, uzmanlar bunun imkansız olduğunu düşünüyor.
Mühendis ve piramit araştırmacısı Christopher Dunn şunları belirtiyor: "Bence, taşların ağırlığını azaltacak bir yöntem kullanmış olabilir. Belki de yer çekimini etkileyerek işi daha kolay hale getirmiş olabilir."
“Komşular, onun devasa blokları hareket ettirdiğini ve bunlardan mobilya yaptığını görünce hayrete düştüler. Nasıl yaptığını sorduklarında, karşı ağırlık ve kaldıracın sırrını bildiğini söylemekle yetindi. Çalışırken kimsenin onu izlemesine izin vermezdi, çoğu zaman geceleri fener ışığında çalışırdı.”
Edward'ın karşı ağırlık sistemi sadece 10 ton kaldırabiliyordu, ancak bazı taşlar 30 tondu. Edward Leedskalnin, yirmi yıl boyunca mutfak eşyaları da dahil olmak üzere
taştan bir kale inşa etti. Mercan Kalesi'ni tamamladıktan sonra hastaneye gitti ve orada hayatını kaybetti.
Mühendis Christopher Dunn, Leedskalnin'in yerçekimi ve manyetizma hakkında bilinmeyen şeyleri bildiğine inanıyor. Ne yazık ki sırrını mezara götürdü. Dunn, piramitlerin ve Mercan Kalesi'nin inşa sırrını çözdüğünü düşünüyor. Mercan Kalesi Müzesi'nde teorisini destekleyen kanıtlar bulduğunu iddia ediyor. Örneğin, Edward'ın çalışırken çekilen nadir bir fotoğrafında, tripodların üzerinde kutular ve bu kutulardan bloklara uzanan teller görülüyor.
Belki de bu kutular, atölyeden gelen bir tür sinyalin tekrarlayıcılarıydı. Christopher Dunn şöyle açıklıyor:
“Piramitlerin nasıl inşa edildiğini bilen tek kişi Edward Leedskalnin'di. Sadece 60 kg ağırlığındaydı ama 30 tonluk blokları tek başına taşıyabiliyordu. Ona göre, yerçekimi manyetizmanın bir formuydu. Taşlara atomik rezonansla etki ederek, onların ağırlığını kaybetmelerini sağlıyordu.”
Büyük Giza Piramidi'ni inşa etmek, akustik veya elektromanyetik teknolojilerle bile zordu. Ayrıca, dünyadaki piramitler asla tek başlarına bulunmaz. Bu antik yapılar o kadar karmaşık ve bilgi doludur ki, önemli amaçlara hizmet ettiklerini düşündürür.
Piramitlerin sadece süs için yapıldığı pek olası değildir, çünkü aynı dönemde birçok tapınak kabartmalar ve fresklerle doluyken, piramitlerde hiç süsleme yoktur. Bu da onların teknik bir amaca hizmet ettiğini gösterir.
Örneğin, Keops Piramidi'nin yapımında kullanılan malzemeler özel amaçlara hizmet etmiş olabilir. Piramidin çekirdeği, elektriği iyi ileten dolomit adı verilen bir kireçtaşından yapılmıştır. Tepesi ise elektriği geçirmeyen saf kireçtaşı ile kaplanmıştır, bu da piramidi yalıtkan yapar. Koridorlar ve şaftlar granitten yapılmıştır ve granit enerji yükünü tutabilir. Bu tünellerin yapısı elektrik kablosuna benzer. Yerden gelen elektrik çekirdekte toplanarak tepede yoğunlaşır. Havacılık mühendisi Alexander Makhov şöyle diyor:
“Piramit, enerjiyi yoğunlaştıran bir yapıdır. Etrafımızdaki enerji büyük bir deniz gibidir, ama biz onu nasıl kullanacağımızı bilmiyoruz.”
Rus jeofizikçiler, Mısır piramitlerinde yaptıkları araştırmalardan ilginç sonuçlar elde etti. Öncelikle, eski binaların sismik aktivite ve gezegenin ritimleriyle nasıl bir ilişkisi olduğunu anlamak istediler. Bu çalışmaların sonuçları oldukça şaşırtıcıydı. Rusya Bilimler Akademisi Yer Fiziği Enstitüsü'nden bir araştırmacı olan Oleg Khavroshkin, bu keşifleri şöyle açıklıyor:
"Piramidin gürültüsünü farklı açılardan ölçtük. Dışarıdan yapılan ölçümlerle içerideki ses seviyelerini karşılaştırdığımızda, piramidin iç kısmında beklenmedik derecede yüksek ses seviyeleri tespit ettik."
Bu bulgu, piramitlerin elektromanyetik ve sismik aktivitelerinde belirgin pikler olduğunu gösteriyor. Bu da, piramitlerin belki de depremleri önceden tahmin etmek veya etkisini azaltmak için bir tür jeofizik cihaz olarak işlev gördüğünü düşündürüyor.
Ancak, piramitlerin işleyişi hala bir gizem. En büyük piramit olan Keops Piramidi'nin içindeki malzemelerin özellikleri, bu eski yapıların enerji akışı üzerindeki etkisi hakkında fikir veriyor. Dış yapıdaki kumtaşı, bol miktarda kuvars içerirken, iç odadaki granit kristal kuvars içerir. Kuvars, basınç altında veya sıkıştırıldığında elektrik yükü üretir, bu da piramidin enerji dengesini etkileyebilir.
UNIO Cosmopoisk'in koordinatör yardımcısı Alexander Petukhov, piramitlerin yer seçiminin bu etkileşimleri tetiklemek için belki de özenle seçildiğini düşünüyor. Ebu Gurab tapınağında da saf kuvars taşından yapılmış bir Kristal Sunak bulunur. Sunağın ortasında, özenle oyulmuş bir taş daire bulunur.
Sunak ve gizemli taş havuzları, tamamen kuvars bloklarından oluşur. Bilim insanları, bu yapıların işlevini henüz tam olarak anlayamamıştır. Piramit araştırmacısı Christopher Dunn, Büyük Piramit ve benzer yapıların elektromanyetik enerjiyle ilgili olduğunu ve bu enerjiden yararlanmak için inşa edildiğini düşünmektedir.
Dünya üzerindeki tüm piramitler ve megalitik tapınaklar genellikle jeolojik fay hatlarına yakın yerlerde bulunur. Bu bölgelerde, piramitlerde özel bir enerji yoğunlaşması oluşur ve yüzeye çıkar. Dünya'nın enerjisi belirli hatlar boyunca düzenlenmiştir. Eski uygarlıklar bu enerji akışlarının farkındaydı ve onları kullanmanın yollarını biliyor olabilirlerdi. İngiltere'de bu hatlara "ley hatları" denirken, antik Çin'de ise "Ejderha Hatları" olarak bilinirler. Saraylar veya tapınaklar genellikle bu hatlar üzerinde inşa edilmişti ve insanların Dünya'dan gelen enerjiyi kullanarak kendilerini şarj etmelerine yardımcı oluyordu.
Peki, neden bu kadar çok enerjiye ihtiyaç duyuldu? Dünyadaki tüm antik piramitler genellikle Kuzey Dönencesi veya 30 derece kuzey enlemi boyunca belirli aralıklarla yerleştirilmiştir. Bu piramitler, gezegen döndükçe uzaydan sürekli sinyal alıp iletebilirler.
Ayrıca, küresel bir deprem bastırma sistemi veya yok olmuş bir medeniyetin enerji ihtiyaçlarını karşılamak için insan yapımı ancak çevre dostu bir enerji kaynağı olabilirler. UNIO Cosmopoisk Koordinatör Yardımcısı Alexander PETUKHOV, bu konuda şunları ifade ediyor:
“Piramitler dünyanın dört bir yanında bulunabilir. Hatta, ulaşılması zor adalarda bile karşımıza çıkabilirler. Bu adalar, belki de geçmişte batmış kıtaların, Atlantis veya Lemurya gibi, kalıntıları olabilir. Dolayısıyla, piramitlerin dünyanın her köşesini kapladığı söylenebilir.”
Antik metinlerde, piramitlerin büyük uygarlıkların merkezlerinde bulunduğu bilinir; örneğin Atlantis ve Hyperborea gibi. Ancak yaklaşık on iki bin yıl önce küresel bir felaketin ardından, bu toprakların sular altında kaldığına inanılır.
Antik metinlere göre, tüm piramitler birbirlerine ve Hyperborea'daki Meru'nun ana piramidine doğru yönlendirilmişti. Onlardan kuzeye doğru bir vektör çizerseniz, bu günümüzde yine aynı yere işaret eder.
Başlangıç noktamız olarak, Tibet'teki Kailash Dağı'nı alalım. Ancak bu vektör, günümüz Kuzey Kutbu'na değil, 15 derece batıya işaret eder. Bu, Grönland adasının yakınına denk gelir. Sonra, Batı Yarımküre'den bir hat daha çizmeliyiz. Burada, Meksika'daki Teotihuacan kompleksi en iyi korunmuş piramitlerle bilinir. Örneğin, "Ölülerin Yolu" olarak adlandırılan Ay Piramidi'nin merkezi hattı, neredeyse doğrudan kuzeyi değil, kutbun 15 derece doğusunu gösterir... Her iki vektör de Grönland adasında kesişir! İşte burası Hyperborea'nın batmayan kısmıdır. Bu, 1595 tarihli bir harita ile doğrulanmıştır.
Sovyet okyanus bilimcileri, Atlantik'in derinliklerinde, Fas kıyısı açıklarında, garip bir sualtı dağı olan Ampere'yi ve batık bir şehrin kalıntılarını keşfettiler. Rusya Bilimler Akademisi Okyanusoloji Enstitüsü'nün önde gelen araştırmacısı P.P. Şirşova'nın
“Atlantis'in Ampere Dağı bölgesinde olabileceğine nasıl karar verdik? Çünkü incelediğimiz deniz dağı sistemi, Cebelitarık Boğazı'ndan yaklaşık 300 mil uzaklıkta, Boğaz ile Azor Adaları arasında yer alıyor. Hepsinin düz üstleri var. Bu ne anlama
geliyor? Bu, onların adalar olduğunu gösteriyor."
